'Mae Govannan'
Yazmak bir ihtiyaç, yazmak bir dürtü. Bir süre yazmadım, daha doğrusu yazdıklarımı kayda geçmedim, içim yine fırtınalarla doldu. Sanırım bu bir hastalık. Çaresi asla vazgeçmemek olan, asla bırakmamak olan bir hastalık. Ama beni en çok sevindiren ve bir o kadar da kızdıran, sosyal medyada bazı yerlerde bana ait dizeleri ve deyişleri başka imzalarla görmek oldu. Şaşırdım. Sevindim de. Ama üzüldüm de. Bana ait olanın çalınması, hayatım boyunca hep olmuş, hep yaşadığım bir şey. Ancak bu kez çalınanın emeğim, duygularım-fikirlerim olması beni üzdü. Ama dediğim gibi, sevindirdi de. Zira birilerini etkileyebilmiş olmak güzel. Anlaşılmaya bir adım daha yaklaşmış olmak güzel. Zaten hepimiz az biraz bunun peşinde değil miyiz-Anlaşılmak? Tabii kimisi de var ki anlaşılmakla yetinmez, kabul görmek de ister. Hatta asıl bunu ister. Her neyse. Uzun lafın kısası, bir geri dönüşü daha gerçekleştirmiş bulunmakla beraber; bloğumu takip etmekte olan bir avuç sevgili insana özrümü bir borç bilirim. ...