Semah
Duyabiliyor musun? Hadi çekinme. Biraz daha, biraz daha eğil öne, Kulak kabart iyice. Sesleri dinle, kokuyu çek içine, gözlerini iyice aç, dilinin ucuna parmaklarını değdir, avucunla bir yokla. Cesur ol biraz ve bu hiçliğe, bu soğukluğa, bu sessizliğe bir kerecik dokunmayı dene. Korktuğunu biliyorum. Anlamadığını da. Asıl anlamadığından korktuğunu biliyorum üstelik sen bile henüz bilmezken. İnsan anlamadığından korkar lakin yeterince bilgeysen anladığından daha çok korkarsın. Nasıl kalabalıklar içinde gezdiklerini, nasıl sahte ve çiğ dertler edindiklerini, nasıl sahtekar olduklarını ve nasıl kimsesizliğe alıştıklarını ve etinin keyfi düşmezse de bu kimsesizliğe bir kılıf uydurma gereği bile duymayacaklarını anlarsın. İşte bu hiçliğin ortasında kollarımı açtım bende. Damarlarımda dolaşan zehrin ve demirin ağırlığı altında ezilir ve etimi ince jiletler hafif hafif keserken ben o mavi, koyu mavi hiçliğin ortasında dans ettim...