Aralık'ın Yirmi Beşi, Sekiz Otuz İki.
Hayatın ne yönde gideceğini bilememek benim için rahatsız edici bir duygu. Bu yıla, en azından benim için bu sezona giriş yaparken farklı bir heves, daha önce hissetmediğim bir çalışma azmi, ilerleme ve üretmeye duyduğum bir arzu hissediyordum. Hayatımda ilk kez bir şeye azmetmek, tuttuğunu koparmak ve ortaya bir ürün çıkarmanın tadını alabiliyordum. Bunu daha ileri götürmek, adeta bir atılım yapmak üzere olduğumu biliyordum. İvmeyi arkanızda, rüzgârı yelkenlerinizde hissettiğiniz bir an vardır hani. O an geldi mi, o desteği aldınız mı anlarsınız. O destek ise şu ya da bu insandan değil, koşullardan hiç değil; doğrudan içinizden, kendinizden gelir ki en önemlisi de budur. Tam bu hissiyatın tadını çıkarmaya başlıyordum ki bir bir engeller peydah olmaya başladı. Bürokratik engeller ve planda öngörülemeyen aksaklıklar… Başta dert etmedim. Umursamadım diyemem ama üstünde durmadım. Dursam da bunlar üstesinden gelemeyeceğim, benim dışımda gelişen saçmalıklardan ibaretti ve ben ilerleyi...