Aruzname

         Bu dünya ölüyor.      Bunu ilk ne zaman fark ettiğimi hatırlamıyorum. Belki kırk gün yağmur yağdığında, belki bir baba ilk oğlunun gırtlağına bıçağını dayadığında, belki ilk aşık ikinci aşığına göz koyduğunda; belki hepsinden daha önce ya da sonra. Ama emin olduğum, zihnime kazınmış bir şey var ki bu dünya ölüyor. Ruhu olmayan her bedenin yazgısı gibi ya da ruhunu artık taşıyamayan her bedenin. Fakat burada durum biraz daha özge. Bu dünyanın ruhu var, hem de çokça parlak, safça bir ruh. Lakin ruhları yok. Üzerinde yaşayan parazitlerin, üzerinde yaşayan haşeratın emip tükettiği canından geriye pek bir nen kalmamış. Dirseklerinin feri, gözlerinin rengi solmuş. Uyuşmuş ve hissizleşmiş halde. Yaprakları artık güz güneşi altında hışırdamıyor, kuşlarının yuvalarından insanların avuçlarına tüyler düşmüyor, ırmakların çevresinde ve kıyısında ince dudaklı laleler yetmiyor, yağmur sonrası petrikor yeryüzünü doldurmuyor… Ah evet, yağmur sonrası yüks...

  Tanrı’nın kokulara saplantılı bir adam olduğuna yemin edebilirim. Hani derler ya “Yemin edebilirim ama ispatlayamam”. Tıpkı öyle, Tanrı da oturup bir şeyler karalayan, satırlarıyla bir şeyleri zuhur ettiren bir adam olmalı. Duyguları olan, düşünceleri olan; incinen, kırılan, kızan, yorulan, yıpranan, tükenen, ümit eden, ümit etmekten korkan… Böylece liste uzar gider; nereye kadar, bilmem. İman edeceğim bir tanrı varsa o da çoğunun iman ettiği gibi kadiri mutlak bir ilah olurdu. Ama iman etmeyi arzu edeceğim bir tanrı varsa o kesinlikle böyle bir tanrıdır. Kalbi kırık, kafası karışık, gözleri kurumuş, zihni yorgun ama eterik katmanı yumuşak. Alnında birkaç yaş çizgisi, saçları başının her iki yanında belli belirsiz kırlaşmış. Bu kırları ancak annesi görebilirdi. Tanrı’nın annesi olur mu? Neden olmasın? Olmaması kuşkusuz daha epik olurdu. Musa’nın tanrısının da annesi yoktur. Çölde güreş tutabilir, devasa bir savaş arabasının yanan tekerlekleri üzerinde seyahat edebilir ama bir a...