Aruzname

  Paltosunun yakalarını kaldırdı. Emektar gözler ve parmakların ucunda ilmeklenmişlerin yerini almış, laboratuvarlarda yaratılıp fabrikalarda basılmış yapay ve dandik dokunun boğazını sarmasına, boynunu soğuktan korumasına izin verdi. Bir alışkanlıktı bu. Arzu duyduğu br güzellik değil, kendini sevdiği için değil, soğuktan nefret ettiği için de değil. Sadece bir refleks olduğu için. Kimileri hayatı böyle yaşar. Siyah değil, beyaz değil; gri. Grinin birkaç yüz tonu ya da tek, fark etmez. İki kutbun ortasında hakikat başlar. Ve orada sonsuz olasılık vardır. Yine de her biri birbirine eştir, değeri tektir çünkü pahası yoktur. Ne kadar verirsen ver, ne kadar basarsan bas; onu satın alamazsın. Ederi olan şeyin pahası bulunmaz, paha biçilen şeyin ederi yoktur. O da böyle yaşıyordu işte. Bir Rus romanı gibi, paltosundan ve erkekliğinden gayrı bir şeyi yoktu. Gerçekten yoktu, hele de artık. Havayı hafif hafif yanık kokusu doldururken bunu düşündü. Aslında henüz kokuyu alabildiğinden em...

      Onu gördüğümde sıkıcı bir akşamüstüydü. İşten çıkmış, şehri dolduran milyonların birkaç yüz bini gibi trenlere atlayıp evimin yolunu tutmuştum. Yorgun değildim, o gün hiçbir iş yapmamıştım. Artık hiçbir iş yapasım gelmiyordu. O iğrenç tuşlara basmak istemiyordum. O döner koltuğa oturmak istemiyordum. O patronları dinlemek istemiyordum. Tuşlara bastıkça hiçbir halt yazmıyordunuz. Döner koltukta otursanız da dinlenemiyordunuz. Patronları dinleseniz de hiçbir şey söylemiyorlardı. İş denen şey, benimki bile, bir saçmalıktan ibaretti. Yüzyıllar önce yaşamış, adını dahi bilmediğimiz herifin tekinin dediği gibi bir kuru gürültüydü, bir deli saçmasıydı, nafile geçen zaman ve güçtü, bir ahmak tarafından yazılmıştı ve hiçbir anlamı yoktu. İnsanların sabah akşam peşinden koştuğu, yollarda paralandığı, döner koltuklarda çürüdüğü koca bir saçmalıktan ibaretti.      Hep bir saçmalığı yaşadık. En başından beri, evet. Kandırıldık dostlarım. Bize yalan söylediler...