Aralık'ın Yirmi Beşi, Sekiz Otuz İki.

-

Hayatın ne yönde gideceğini bilememek benim için rahatsız edici bir duygu. Bu yıla, en azından benim için bu sezona giriş yaparken farklı bir heves, daha önce hissetmediğim bir çalışma azmi, ilerleme ve üretmeye duyduğum bir arzu hissediyordum. Hayatımda ilk kez bir şeye azmetmek, tuttuğunu koparmak ve ortaya bir ürün çıkarmanın tadını alabiliyordum. Bunu daha ileri götürmek, adeta bir atılım yapmak üzere olduğumu biliyordum. İvmeyi arkanızda, rüzgârı yelkenlerinizde hissettiğiniz bir an vardır hani. O an geldi mi, o desteği aldınız mı anlarsınız. O destek ise şu ya da bu insandan değil, koşullardan hiç değil; doğrudan içinizden, kendinizden gelir ki en önemlisi de budur.

 

Tam bu hissiyatın tadını çıkarmaya başlıyordum ki bir bir engeller peydah olmaya başladı. Bürokratik engeller ve planda öngörülemeyen aksaklıklar… Başta dert etmedim. Umursamadım diyemem ama üstünde durmadım. Dursam da bunlar üstesinden gelemeyeceğim, benim dışımda gelişen saçmalıklardan ibaretti ve ben ilerleyişimi sürdürdüm. Fakat engeller kademe kademe artışlarını sürdürdüler. Yine dert etmedim. Engellerin takılıp düşülebilecek şeyler olmalarının yanı sıra üstlerine basıp tırmanılabilecek basamaklar da olabileceklerinin bilincindeydim. Fakat bu kez daha da büyük bir engelle, sağlık sorunlarıyla boğuşmaya başladım. Hayatî bir şey olmadığı için şükrediyorum lakin yaşam kalitemi fevkiyle düşüren, gerek mesai gerekse akademik işlerime devamımı bilhassa pratik olarak olanaksız kılan bir problem yaşadım. Daha önce karşıma çıkan engeller bu son durumla birleşince ise ciddi bir motivasyon kaybı yaşamış haldeyim. Dahası “yetişir mi, halledilebilir mi, baştan başlamak mı gerekir, asıl baştan başlarsam nasıl yetişir” diye sormaktan zihnimin duvarlarının daraldığını hissedebiliyorum.

 

Bu noktada ise bir ikilem devreye giriyor. Eski ben olsaydım durup düşünür, canımı sıkar, bunu kendime dert edinirdim. Şimdi dert edinmediğimi, içime yük olmadığını iddia etmiyorum. Sadece düşünmüyorum. Zihnimin, odağımın bu mesele üzerinden takılmasına müsaade etmeyip zihnimi boşaltıyorum. Bu, stresle mücadele konusunda yardımcı olabilir ama hayatın devamlılığı, sorumluluklarımızı yerine getirme ve girdiğimiz yolu tamamlama konusunda yardımcı olmadığı kesin.

 

Hayatın karşımıza çıkardığı engeller ve değişen koşullar gerçekten can sıkıcı. Canınızın sıkılma düzeyi odağınız ve farkındalığınıza göre değişir fakat bir de akıp giden zaman içinde yiten değerler söz konusu oluyor. Kaderci bir insan değilim ama bazen hayatın sürekli olarak beni adaletsiz şekilde imtihan ettiğini düşünmeden edemiyorum. Sanki almam gereken bir ders var ve ben o dersi almadığımdan, imtihanımı geçemediğimden döngü tekrar tekrar başa sarıyor ve hep bir yerlerde takılıp kalıyor gibiyim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kesik Kelam

-
  Artık beni özgür bırakman gerekiyordu. Üstünden bunca zaman geçmişken, bunca zamandır peşinde dizlerim çürümüşken artık beni terk etmen gerekiyordu. Seni izledim yıllarca, ömrümün en güzel olması gereken yılları boyunca. Senden başkasını sevmedim çünkü, sevemedim. Göğsümün ortasında boşluğun öylesi büyüktü ki, peşinde, boynuna bir ip geçirilmiş uyuz bir köpek gibi sürüklendim durdum. Sen beni ne yana çektiysen o yana gittim. Hem öyle bir gittim ki önümde dağlar, tepeler, ovalar ve nehirler duramadı; hepsini dümdüz ettim ve dümdüz olanları birbirine kattım. Barikatları yıktım, coplarla tanıştım, bombalar patlarken parklarda etrafı izliyordum. Çiçekler boynunu büktü üstelik, sandım ki sensiz dünya berbat bir yerdi. Alakası bile yokmuş halbuki! Çiçeklerin boynunu bükmesinin sebebi benmişim. Onlara dönüp bakmadığımdan eğilmiş o narin boyunları. Benim gözüm senden başkasını görmüyordu tabii.      Bir gün suyun altında epey düşündüm dış dünyayla olan tüm bağımı kesip k...
Devamı

Öteki Zahidin Duası

-
Ey Işık’ın Tanrısı, Bu ay bizi terk edişinin veyahut bizim seni terk edişimizin ay dönümü. Herkesin günleri önemsediği bu dünyada ayların daha mühim olduğunu düşünüyorum. Günlerde bir şey olmuyor. O gün her ne olduysa oluyor. Yarayı çileden çıkaran kanaması değildir, iltihaplanmasıdır. Ete kurt düşüren yaranın kanı değil, cerahatıdır. Yara açıldıktan sonra başlar asıl ıstırap. Biz de gününü hatırlamıyoruz, ayını anıyoruz. Bundan Kasım aylarından tiksiniyoruz. Bizim Tanrımız, vazgeçmiş değiliz. En azından ben… ben vazgeçmedim. Mabedin bomboş da olsa onu her gün açıyorum. Her gün mumlarını yakıyor, yağ lambasına yağ dolduruyor, sandığına emanetlerini bir bir yerleştiriyorum. Rabbimiz, bu yeryüzünden ihtişamını hatırlayan hiç kimse kalmasa da ben ona her gün hizmet ediyorum. Hazinelerini çöl kumları arasından kazıp çıkarmaya çalışıyorum, arada kayalar denk geliyor ve tırnaklarımı kırıyor. Her gece yatağıma yorgun yatıp sabah geri kalkıyorum. Senin ihtişamın için. Bana ihtişamını gös...
Devamı

Var Olmayan Yer

-
  Sırtımı yasladığım rutubetli duvarın müsaade ettiği ölçüde istirahat edebilmek bir lütuftu. Yaradan sıkça insana lütfeder. En basitinden her altmış saniyede on iki kere ve hatta altmış kere… Bundan çok daha fazlası ve azı vardır ve Tanrı’nın lütfu baktığımız her köşede, tattığımız her nefeste damağımızdadır. Rengi değişir, siyah ya da beyaz, ama oradadır.      Sırtımı dayadığım duvar soğuktu ve yapış yapıştı. Yapış yapış oluşuyla rahatsız edici olsa da soğukluğunu sevmiştim. Soğuk olan her şeyi severim, gönül ve insan dışında. Aslında loş ve karanlığı da severim, yine gönül ve insan dışında. Bir zamanlar ıslak ve sıcak ve parlak olan şeyleri sevdiğimden şüphelensem de ve bu yüreğimi titretse de… İhtimallerden başka bir şey yok elimizde, bunu fark ettim mi bilmiyorum. Sadece olasılıkları seçebiliyoruz, sonuçlar üzerinde hiçbir tesirimiz yok. Sonuçlar hususunda tamamen Yaradan’ın merhametine kalmış vaziyetteyiz ki bu başlı başlına şüpheli bir erdemden gayrısı değil...
Devamı