Kasım'ın 24'ü

-

    Bu blog neredeyse sekiz yıldır açık. Sekiz yıl boyunca buraya pek çok şey yazdım, pek çok satır karaladım. Çocukluk diyebileceğim yıllarımın hisleri, düşünce ve deneyimleri bu satırlarda. Acılar, heyecanlar, çoğunlukla da sanrılar... Fakat bu bloğu hiçbir zaman güncel tutamadığımı itiraf etmeliyim. Geri dönüşlerim oldu, bıraktım. Mükemmel bir esine kavuştuğum zamanlar oldu lakin sürdürmedim. Düzenli olarak yazsa idim bu sekiz yılda neler olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Fakat bir önemi yok. Hayatın ne kadar akışkan ve dinamik olduğunu unutuyoruz. Bırak sekiz yılı, sekiz dakikada nelerin değişebileceğini genellikle görmezden geliyoruz. Zamanın doğrusal ve ilerici yönlülüğüne kanmamıza sebep olan o gizemli ve devasa illüzyon bizi içerisine kapıp götürüyor. Saniyelerin, dakikaların, saatlerin, günlerin, ayların, dahası yılların farkında olmuyoruz. Soğuk ve uysal bir akarsuya düşmüş yapraklar misaliyiz. Dalımızdan, gövdemizden, köklerimizden çok uzaklara sürükleniyor, savruluyoruz. Süzülüyoruz. Sakin ve huzurlu bir yolculuk bu. Karşı koyamayız. Koymamız da gerekmez. İnsanoğlunun mükemmel lütfuna sahibiz, uyum gösteririz. Olmamış gibi devam ederiz. Buna sarılmalıyız.

    Bloğuma dönmek gibi bir düşüncem yoktu. Açıkçası tesadüfen buldum burayı. Bulmuşken devam etmeyi düşünüyorum. Ne kadar düzenli gidebilirim bilmiyorum. Zira hiç olmadığı kadar yoğun bir temponun içerisindeyim. Lakin insanın anlaşılma umudu ve yazma dürtüsünün ortaya koyduğu eğilimin bu bloğu diri tutacağını umut ediyorum.

    Bu blokta yapmak istediğim pek çok şey var: Duygudurum ve düşüncelerimi aktarmak. Bazen günlük olaylara, bazen kendi kendime, bazen var olmayan dünyalara. Ayrıca popüler kültürde denk geldiğim bazı yapımlarla ilgili yorumlarımı da paylaşmak istiyorum. Kitaplar, diziler, oyunlar, filmler, afişler, radyo yayınları... Bize bir hikaye, bir yaşam tadı sunan bazı şeyler. 

    Ne kadarı hayata döner veya yerini bulur bilmiyorum. Bileğim de yok. Bazen sadece gözlemlemek gerekir. Bazen hatta çoğunlukla asıl ihtiyacımız olan yabancı dünyaları, insanları, duyguları değil; kendimizi, kendi dünyamızı gözlemlememiz gerekir. Bunu gerçekleştiriyor muyuz, gerçekleştirecek miyiz? Orası meçhul.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kesik Kelam

-
  Artık beni özgür bırakman gerekiyordu. Üstünden bunca zaman geçmişken, bunca zamandır peşinde dizlerim çürümüşken artık beni terk etmen gerekiyordu. Seni izledim yıllarca, ömrümün en güzel olması gereken yılları boyunca. Senden başkasını sevmedim çünkü, sevemedim. Göğsümün ortasında boşluğun öylesi büyüktü ki, peşinde, boynuna bir ip geçirilmiş uyuz bir köpek gibi sürüklendim durdum. Sen beni ne yana çektiysen o yana gittim. Hem öyle bir gittim ki önümde dağlar, tepeler, ovalar ve nehirler duramadı; hepsini dümdüz ettim ve dümdüz olanları birbirine kattım. Barikatları yıktım, coplarla tanıştım, bombalar patlarken parklarda etrafı izliyordum. Çiçekler boynunu büktü üstelik, sandım ki sensiz dünya berbat bir yerdi. Alakası bile yokmuş halbuki! Çiçeklerin boynunu bükmesinin sebebi benmişim. Onlara dönüp bakmadığımdan eğilmiş o narin boyunları. Benim gözüm senden başkasını görmüyordu tabii.      Bir gün suyun altında epey düşündüm dış dünyayla olan tüm bağımı kesip k...
Devamı

Öteki Zahidin Duası

-
Ey Işık’ın Tanrısı, Bu ay bizi terk edişinin veyahut bizim seni terk edişimizin ay dönümü. Herkesin günleri önemsediği bu dünyada ayların daha mühim olduğunu düşünüyorum. Günlerde bir şey olmuyor. O gün her ne olduysa oluyor. Yarayı çileden çıkaran kanaması değildir, iltihaplanmasıdır. Ete kurt düşüren yaranın kanı değil, cerahatıdır. Yara açıldıktan sonra başlar asıl ıstırap. Biz de gününü hatırlamıyoruz, ayını anıyoruz. Bundan Kasım aylarından tiksiniyoruz. Bizim Tanrımız, vazgeçmiş değiliz. En azından ben… ben vazgeçmedim. Mabedin bomboş da olsa onu her gün açıyorum. Her gün mumlarını yakıyor, yağ lambasına yağ dolduruyor, sandığına emanetlerini bir bir yerleştiriyorum. Rabbimiz, bu yeryüzünden ihtişamını hatırlayan hiç kimse kalmasa da ben ona her gün hizmet ediyorum. Hazinelerini çöl kumları arasından kazıp çıkarmaya çalışıyorum, arada kayalar denk geliyor ve tırnaklarımı kırıyor. Her gece yatağıma yorgun yatıp sabah geri kalkıyorum. Senin ihtişamın için. Bana ihtişamını gös...
Devamı

Var Olmayan Yer

-
  Sırtımı yasladığım rutubetli duvarın müsaade ettiği ölçüde istirahat edebilmek bir lütuftu. Yaradan sıkça insana lütfeder. En basitinden her altmış saniyede on iki kere ve hatta altmış kere… Bundan çok daha fazlası ve azı vardır ve Tanrı’nın lütfu baktığımız her köşede, tattığımız her nefeste damağımızdadır. Rengi değişir, siyah ya da beyaz, ama oradadır.      Sırtımı dayadığım duvar soğuktu ve yapış yapıştı. Yapış yapış oluşuyla rahatsız edici olsa da soğukluğunu sevmiştim. Soğuk olan her şeyi severim, gönül ve insan dışında. Aslında loş ve karanlığı da severim, yine gönül ve insan dışında. Bir zamanlar ıslak ve sıcak ve parlak olan şeyleri sevdiğimden şüphelensem de ve bu yüreğimi titretse de… İhtimallerden başka bir şey yok elimizde, bunu fark ettim mi bilmiyorum. Sadece olasılıkları seçebiliyoruz, sonuçlar üzerinde hiçbir tesirimiz yok. Sonuçlar hususunda tamamen Yaradan’ın merhametine kalmış vaziyetteyiz ki bu başlı başlına şüpheli bir erdemden gayrısı değil...
Devamı