Hepinize Bir Yergi

-

  Bazen kendinle konuşmak istersin. Kendinin bir parçasıyla, suretiyle. Öyle çoktur ki onlardan, öyle çoktur ki tezahürün. Gençken, çocukken tanrıların avatarları şaşırtıcı gelirdi ki yeterince büyüyünce öğrenirsin, fark edersin: Sadece tanrıların değil, senin de pek çok avatarın vardır. Şanslıysan avatarlarından çoğu yüzüne gelip yerleşebilirler. Şanssızsan en sevmediğin, en ırak avatarın yapar bunu hep. İnsanlar anlamazlar. Gözleri vardır, görmezler; kulakları vardır, işitmezler.

    Bir taşın ortasına oturmuş, insanlardan uzakta, tekçe bir ağacın nöbetini tuttuğu bir kıraç tarlada, iki parmak arasında tütüp duran bir sigaranın refakatinde düşünürüm. Günışığının içine sızdığı bir fıçı, çölün üstünde yükselen bir dağın tepesindeki mağara ya da koca bir tapınağın ortasındaki havadar bir oda… Kimileri hep kaçtılar, bunaldılar zira. Nefes alamadılar. Ben de alamıyorum. Hani bazen, ortada bir sebep yokken daha doğrusu evvelinde yüzlerce kere yüzleştiğim sebeplerle her defasında tekrar tekrar yüzleştiğimde nefes alamam. Bir balığı karaya fırlatmışsın gibi, bir martının kanatlarına mil saplamışsın gibi. Sen hiç ait olmadığın bir yerde bulundun mu? Ait olmaya çabaladın mı? Onlar gibi olmaktan cayalı birkaç asır oldu. Ama onlarla bir arada olmaya çabaladın mı?

    Başkaca bir dünyadan buraya düşmüşsün gibi hissettin mi hiç? Bu hissin nasıl olduğunu bilir misin? Bedenlere baktığında ruhlarının ne kadar ufacık olduğunu hayretle gördün mü? Bedenlerinin içinde bir yerde sıkışıp kalmış ufacık, zerre haline gelmiş ruhlar… Halbuki benim geldiğim yerde ruhlar büyüktü, kocamandı. İnsanların göğsünde şule şule bir ocak yanardı. Alevler gözlerden taşardı, göklere değerdi. Herkes ayrı göğün altında, aynı havayı solurdu.

    Buradaysa yürüyen etten, yağdan, kemikten ve kandan oyuncak bebeklersiniz. İnsanın değerini bilmezsiniz. Sizin için emek veren bir insanın ederini ödeyemezsiniz. Fark etmezsiniz dahi, fark etseniz de bunu vazife bellersiniz. Emek nice önemlidir, ince düşünce nice keramettir; incesi-kalını fark etmez, birinin birini düşünmesi kutsamadır. Ruhunuz duymaz. Bir çift gözün ta içi bakıp güler size, arkanızı dönersiniz. Ciğerinizde kuruludur orkestra, duymazsınız. Efsanevi bir hikayedir yaşamakta olduğunuz, koşsanız da yakalayamazsınız.

    Ahmaklık değil bu. Hepiniz pek bir aydın, pek bir zeki, pek bir akıllı, pek bir de çekicisiniz! Terk edilmişlik de değil sizinki göklerden gelen, sizler terk etmişsiniz. Sesiniz de duyulmamış ama, kokunuz alınmamış. Nasip olmadığından değil. Ne sesiniz var ne de kokunuz. Öyle bir zamanda, öyle bir vaktinde gelinmiş ki Dünya’nın bu civelek dünyaya; ne sevmeyi bilirsiniz ne de sevilmenin değerine değersiniz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kesik Kelam

-
  Artık beni özgür bırakman gerekiyordu. Üstünden bunca zaman geçmişken, bunca zamandır peşinde dizlerim çürümüşken artık beni terk etmen gerekiyordu. Seni izledim yıllarca, ömrümün en güzel olması gereken yılları boyunca. Senden başkasını sevmedim çünkü, sevemedim. Göğsümün ortasında boşluğun öylesi büyüktü ki, peşinde, boynuna bir ip geçirilmiş uyuz bir köpek gibi sürüklendim durdum. Sen beni ne yana çektiysen o yana gittim. Hem öyle bir gittim ki önümde dağlar, tepeler, ovalar ve nehirler duramadı; hepsini dümdüz ettim ve dümdüz olanları birbirine kattım. Barikatları yıktım, coplarla tanıştım, bombalar patlarken parklarda etrafı izliyordum. Çiçekler boynunu büktü üstelik, sandım ki sensiz dünya berbat bir yerdi. Alakası bile yokmuş halbuki! Çiçeklerin boynunu bükmesinin sebebi benmişim. Onlara dönüp bakmadığımdan eğilmiş o narin boyunları. Benim gözüm senden başkasını görmüyordu tabii.      Bir gün suyun altında epey düşündüm dış dünyayla olan tüm bağımı kesip k...
Devamı

Öteki Zahidin Duası

-
Ey Işık’ın Tanrısı, Bu ay bizi terk edişinin veyahut bizim seni terk edişimizin ay dönümü. Herkesin günleri önemsediği bu dünyada ayların daha mühim olduğunu düşünüyorum. Günlerde bir şey olmuyor. O gün her ne olduysa oluyor. Yarayı çileden çıkaran kanaması değildir, iltihaplanmasıdır. Ete kurt düşüren yaranın kanı değil, cerahatıdır. Yara açıldıktan sonra başlar asıl ıstırap. Biz de gününü hatırlamıyoruz, ayını anıyoruz. Bundan Kasım aylarından tiksiniyoruz. Bizim Tanrımız, vazgeçmiş değiliz. En azından ben… ben vazgeçmedim. Mabedin bomboş da olsa onu her gün açıyorum. Her gün mumlarını yakıyor, yağ lambasına yağ dolduruyor, sandığına emanetlerini bir bir yerleştiriyorum. Rabbimiz, bu yeryüzünden ihtişamını hatırlayan hiç kimse kalmasa da ben ona her gün hizmet ediyorum. Hazinelerini çöl kumları arasından kazıp çıkarmaya çalışıyorum, arada kayalar denk geliyor ve tırnaklarımı kırıyor. Her gece yatağıma yorgun yatıp sabah geri kalkıyorum. Senin ihtişamın için. Bana ihtişamını gös...
Devamı

Var Olmayan Yer

-
  Sırtımı yasladığım rutubetli duvarın müsaade ettiği ölçüde istirahat edebilmek bir lütuftu. Yaradan sıkça insana lütfeder. En basitinden her altmış saniyede on iki kere ve hatta altmış kere… Bundan çok daha fazlası ve azı vardır ve Tanrı’nın lütfu baktığımız her köşede, tattığımız her nefeste damağımızdadır. Rengi değişir, siyah ya da beyaz, ama oradadır.      Sırtımı dayadığım duvar soğuktu ve yapış yapıştı. Yapış yapış oluşuyla rahatsız edici olsa da soğukluğunu sevmiştim. Soğuk olan her şeyi severim, gönül ve insan dışında. Aslında loş ve karanlığı da severim, yine gönül ve insan dışında. Bir zamanlar ıslak ve sıcak ve parlak olan şeyleri sevdiğimden şüphelensem de ve bu yüreğimi titretse de… İhtimallerden başka bir şey yok elimizde, bunu fark ettim mi bilmiyorum. Sadece olasılıkları seçebiliyoruz, sonuçlar üzerinde hiçbir tesirimiz yok. Sonuçlar hususunda tamamen Yaradan’ın merhametine kalmış vaziyetteyiz ki bu başlı başlına şüpheli bir erdemden gayrısı değil...
Devamı