Salgınla Mücadele

-

Hayatta kalma becerilerimizden önemlisi kuşkusuz ki uyum gösterme yeteneğimiz. İnsanı diğer tüm canlılardan ayıran, evriminde bu kadar başarılı yapan sayısız kazanımdan en mühimi. Bir ortama, koşul ya da koşullara terk edildiğimizde hemen duyusal girdi tufanına maruz kalıyor, alıcılarımızın en açık haliyle etrafımızı algılayıp yorumluyor, doğru ya da yanlış yorumlarla etrafımızı ve çok az oranda da kendimizi bu yeni çevreye göre değiştirmeye başlıyoruz. Bu süreci en verimli ve hızlı geçiren, ayakları üstünde kalıyor. Bu süreci atlatamayanın ise zemin, ayaklarının altından kayıveriyor.

            Alışmak da bu uyum gösterme sürecinin en önemli parçası hatta parça olmaktan öte; gövdesi, merkezi. Hayatımızın yeni parçalarına alıştığımızda uyum göstermeye başlıyoruz, genellikle döngü bu şekilde ilerliyor. Fakat bazen bazı şeylere fazla alıştığımızı ya da gereğinden fazla olağanlaştırdığımızı düşünüyorum. “Yeni normal” diye bir kavram vardı hani hayatımızda, sadece birkaç ay önce. Bu kavram şimdilerde ortadan kalkmış gibi görünse de esasen hayatlarımızın merkezine oturdu. Kovid-19 küresel salgını ile ortaya çıkan bu kavram artık düzenimizin ta kendisi. Vaka sayılarının yüz bini aştığı bu günlerde kimse “turkuaz tabloyu” takip etmiyor. Ölü sayısı her gün yüzün üstündeyken virüsünü güç kaybettiğini konuşuyoruz.

            Aslına bakarsanız ben de fazlasıyla alışmış, bu yanlış kaynama sürecine uyum göstermiş durumdayım. Bugüne özel bu farkındalığımın sebebi yakın bir iş arkadaşımın pozitif çıkmış olması. İnsanla çalışan bir meslek erbabı olarak kovid her zaman ensemizdeydi. Salgının ilk günlerini hatırlıyorum da yakınlarıma bulaştırma korkusu ile otel odaları, eşyalı kiralık daireler falan arıyordum. İnsanların toplu evlerine dönmeye karar verdikleri bir dönem, benim gibiler için sevdiklerimizden uzak durma zamanıydı.

            Şu an temaslı olmama karşın işyerindeyim, bırakın karantinayı. İnsanlarla birlikte çalışmaya, dahası temas etmeye devam ediyoruz. İşyerimizde “Test yapabiliriz ancak test numunelerini laboratuvara götürecek kimse yok” deniliyor ve bizler pozitif olup olmadığımızın bilgisinden dahi yoksunuz.

            Tablodan anlaşılan o ki “kovidle mücadele” artık sadece bir kavramdan ibaret ve pek çok anlamda salgına epey alışmış hatta kanıksamış durumdayız. Önlemlerin alındığı ve insan sağlığının önemli olduğu günleri özler vaziyette herkese sağlık ve esenlik dilemekten başka yapacak bir şey yok gibi görünüyor.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kesik Kelam

-
  Artık beni özgür bırakman gerekiyordu. Üstünden bunca zaman geçmişken, bunca zamandır peşinde dizlerim çürümüşken artık beni terk etmen gerekiyordu. Seni izledim yıllarca, ömrümün en güzel olması gereken yılları boyunca. Senden başkasını sevmedim çünkü, sevemedim. Göğsümün ortasında boşluğun öylesi büyüktü ki, peşinde, boynuna bir ip geçirilmiş uyuz bir köpek gibi sürüklendim durdum. Sen beni ne yana çektiysen o yana gittim. Hem öyle bir gittim ki önümde dağlar, tepeler, ovalar ve nehirler duramadı; hepsini dümdüz ettim ve dümdüz olanları birbirine kattım. Barikatları yıktım, coplarla tanıştım, bombalar patlarken parklarda etrafı izliyordum. Çiçekler boynunu büktü üstelik, sandım ki sensiz dünya berbat bir yerdi. Alakası bile yokmuş halbuki! Çiçeklerin boynunu bükmesinin sebebi benmişim. Onlara dönüp bakmadığımdan eğilmiş o narin boyunları. Benim gözüm senden başkasını görmüyordu tabii.      Bir gün suyun altında epey düşündüm dış dünyayla olan tüm bağımı kesip k...
Devamı

Öteki Zahidin Duası

-
Ey Işık’ın Tanrısı, Bu ay bizi terk edişinin veyahut bizim seni terk edişimizin ay dönümü. Herkesin günleri önemsediği bu dünyada ayların daha mühim olduğunu düşünüyorum. Günlerde bir şey olmuyor. O gün her ne olduysa oluyor. Yarayı çileden çıkaran kanaması değildir, iltihaplanmasıdır. Ete kurt düşüren yaranın kanı değil, cerahatıdır. Yara açıldıktan sonra başlar asıl ıstırap. Biz de gününü hatırlamıyoruz, ayını anıyoruz. Bundan Kasım aylarından tiksiniyoruz. Bizim Tanrımız, vazgeçmiş değiliz. En azından ben… ben vazgeçmedim. Mabedin bomboş da olsa onu her gün açıyorum. Her gün mumlarını yakıyor, yağ lambasına yağ dolduruyor, sandığına emanetlerini bir bir yerleştiriyorum. Rabbimiz, bu yeryüzünden ihtişamını hatırlayan hiç kimse kalmasa da ben ona her gün hizmet ediyorum. Hazinelerini çöl kumları arasından kazıp çıkarmaya çalışıyorum, arada kayalar denk geliyor ve tırnaklarımı kırıyor. Her gece yatağıma yorgun yatıp sabah geri kalkıyorum. Senin ihtişamın için. Bana ihtişamını gös...
Devamı

Var Olmayan Yer

-
  Sırtımı yasladığım rutubetli duvarın müsaade ettiği ölçüde istirahat edebilmek bir lütuftu. Yaradan sıkça insana lütfeder. En basitinden her altmış saniyede on iki kere ve hatta altmış kere… Bundan çok daha fazlası ve azı vardır ve Tanrı’nın lütfu baktığımız her köşede, tattığımız her nefeste damağımızdadır. Rengi değişir, siyah ya da beyaz, ama oradadır.      Sırtımı dayadığım duvar soğuktu ve yapış yapıştı. Yapış yapış oluşuyla rahatsız edici olsa da soğukluğunu sevmiştim. Soğuk olan her şeyi severim, gönül ve insan dışında. Aslında loş ve karanlığı da severim, yine gönül ve insan dışında. Bir zamanlar ıslak ve sıcak ve parlak olan şeyleri sevdiğimden şüphelensem de ve bu yüreğimi titretse de… İhtimallerden başka bir şey yok elimizde, bunu fark ettim mi bilmiyorum. Sadece olasılıkları seçebiliyoruz, sonuçlar üzerinde hiçbir tesirimiz yok. Sonuçlar hususunda tamamen Yaradan’ın merhametine kalmış vaziyetteyiz ki bu başlı başlına şüpheli bir erdemden gayrısı değil...
Devamı